Dafnia
Rozwielitka | |
![]() | |
Systematyka | |
Domena | eukarionty |
Królestwo | zwierzęta |
Typ | stawonogi |
Podtyp | skorupiaki |
Gromada | skrzelonogi |
Rząd | dwupancerzowce |
Podrząd | wioślarki |
Rodzina | Daphniidae |
Rodzaj | dafnia |
Nazwa systematyczna | |
Daphnia | |
O. F. Müller, 1785 | |
Systematyka w Wikispecies | |
![]() |
Dafnia, rozwielitka (Daphnia) – rodzaj słodkowodnych stawonogów zaliczanych do grupy wioślarek.
Opis
Posiadają 2 pary odnóży głowowych, z których druga para stanowi główny narząd ruchu oraz 5 par odnóży tułowiowych, pełniących funkcje filtracyjne. Odżywiają się zawiesiną organiczną, którą odfiltrowują z wody. Zamieszkują zbiorniki słodkowodne. Rozwielitki poruszają się skokami. Rozmiary ich ciała wahają się od 1 mm do 6 mm. Samce, które są znacznie mniejsze od samic, pojawiają się okresowo, głównie przed porą zimową, potrzebne do zapłodnienia tzw. jaj zimowych, z których wylęgają się samice rozmnażające się partenogenetycznie. Zjawisko to nazywane jest heterogonią i zależne jest od warunków zewnętrznych. Jakkolwiek istnieją klony obligatoryjnie partenogenetyczne.
Jaja o natychmiastowym rozwoju noszone są przez samice na grzbiecie pod pancerzem, w komorze lęgowej (kładce jajowej) do momentu usamodzielnienia się potomstwa. Jaja zimowe przechodzą przez okres obligatoryjnego spoczynku, nie rozwijają się w komorze lęgowej lecz uwalniane są w chitynowym ephippium (forma przetrwalna) do środowiska, gdzie oczekują na nadejście sprzyjających warunków życiowych. Stan spoczynku trwać może do kilkudziesięciu lat.
Znaczenie
Dafnie stanowią ważny składnik planktonu słodkowodnego będąc podstawowym pokarmem większości ryb i innych zwierząt wodnych. Żywe i suszone wykorzystywane są przez akwarystów jako pokarm dla ryb akwariowych. Chętnie wykorzystywane przez naukowców w badaniach procesów ekologicznych.
Na nagraniu video widać pracę organów wewnętrznych rozwielitki
da:Dafnie de:Daphnien en:Daphnia fr:Daphnie he:דפניה nl:Watervlo ja:ミジンコ pt:Dáfnia
źródło: artykuł [1] w Wikipedii, licencja: GNU FDL, autorzy: [[2]]